03
LEON
SCHILLER
Spektakl w inscenizacji Leona Schillera z roku 1934 z rewelacyjną scenografią Andrzeja Pronaszki.
Przedstawienie opracowane i wyreżyserowane przez Schillera stanowiło wyraz dążenia twórców polskiego teatru w odbudowanym państwie do stworzenia oryginalnego i zarazem nowoczesnego stylu scenicznego dla rodzimych dramatów romantycznych i symbolistycznych ukazujących walkę o odzyskanie niepodległości w formie łączącej elementy religijnego misterium i politycznego reportażu. Stało się dobitną manifestacją ambicji polskiej kultury wspieranych w okresie międzywojennym przez sprawujących władzę piłsudczyków.
Schiller, w ślad za Wyspiańskim, wszystkie części Dziadów – I, II, IV i III – połączył w ramach jednego wieczoru, wykreślając połowę tekstu Mickiewicza, czyli ponad 2600 wierszy.
Trzy krzyże nawiązujące zarówno do jerozolimskiej Golgoty jako miejsca męki Jezusa przywoływanej w polskim mesjanizmie, jak i do scenerii Wilna… (scena finałowa – Noc Dziadów); Fot. Stanisław Brzozowski
/
CZEGO
DZIŚ BRAKUJE
W DZISIEJSZYCH PUBLICYSTYCZNYCH INTERPRETACJACH “DZIADÓW”
